Waarom stoelhuur? En waarom nu?
De afgelopen twee jaar ben ik me steeds vaker dezelfde vraag gaan stellen: hoe houden we het kappersvak toekomstbestendig? Niet alleen voor salons, maar vooral voor de kappers zelf.
Kappers die goed zijn in hun vak. Die zich ontwikkelen. Die klanten opbouwen. Die zelfverzekerder worden. En die ergens onderweg op een punt komen waarop ze soms denken: is dit het nu? Niet omdat het niet goed is waar ze werken. Maar omdat ze voelen dat ze zelf veranderd zijn. Dat ze toe zijn aan een volgende stap.
Ik ben gaan kijken naar hoe ze het in andere landen aanpakken — in Amerika, Engeland, Australië. Niet omdat alles daar beter is, maar omdat zelfstandigheid daar veel vanzelfsprekender onderdeel is van een carrière. Het is geen abrupte sprong, maar een logische volgende stap.
In Nederland hoor ik dan vaak: “Maar dat doen we hier toch ook al?” En dat klopt ook. Stoelhuur bestaat hier zeker. Alleen merk ik in gesprekken dat veel kappers niet precies weten wat die stap inhoudt. Wat verandert er? Wat betekent het concreet? En juist in die onduidelijkheid zie ik een groot gat ontstaan tussen loondienst en volledig zelfstandig werken — een gat dat ervoor zorgt dat veel
kappers blijven twijfelen of die stap voor hen wel haalbaar is.
Dat gat is waar we het over moeten hebben, want het zit niet in talent of ambitie. In Nederland is het eigenlijk vrij zwart-wit. Je werkt in loondienst. Of je wordt volledig zelfstandig. Je eigen salon starten of een stoel gaan huren. Alleen in het diepe springen zonder zwemles te hebben gehad. Geen echte overgang waarin je rustig kunt groeien in verantwoordelijkheid en zelfstandigheid, terwijl je nog een basis hebt om op terug te vallen.
En precies daar ontstaat onzekerheid — niet over hun vak, maar over alles eromheen. Je moet ineens ondernemer zijn, zonder dat iemand je ooit echt heeft meegenomen in wat dat betekent.
Wat wij anders doen
Juist omdat die stap nu zo groot voelt, hebben wij ervoor gekozen om hem anders in te richten. Niet als een alles-of-niets beslissing, maar als een gefaseerde overgang.
Je start eerst zes maanden in dienst. Om te kijken of het klikt. Of de manier van werken bij je past en samen te onderzoeken hoe je het in wil richten. In die periode werk je verder aan vaktechniek, zelfvertrouwen en stabiliteit.
Daarna volgt er een periode van zes maanden waarin je als zelfstandige werkt. Met ondersteuning, niet als definitieve keuze, maar om te ervaren hoe het is om zelf verantwoordelijkheid te dragen voor je vrijheid, je agenda en je inkomen.
En als je merkt dat het toch niet bij je past, dan kun je gewoon terug. Zonder dat je alles verliest wat je hebt opgebouwd.
Eerlijk: ondernemen is niet voor iedereen. Maar you won’t know if you don’t try. Het doel is om een veilige overgang te creëren voor wie wél die volgende stap wil onderzoeken.
De vragen die dan altijd komen
Op het moment dat je nieuwsgierigheid gewekt wordt, komen ook de vragen.
Hoe zit het met belasting?
Wat moet ik precies betalen?
Hoe regel ik pensioen?
Wat als ik een mindere maand heb?
En hoeveel tijd kost ondernemen eigenlijk écht?
En dit zijn allemaal terechte vragen, die laten zien dat je verantwoordelijkheid voelt. Dat je niet alleen enthousiast bent, maar ook bewust nadenkt over wat er bij ondernemerschap komt kijken.
Laat je er alleen niet door ontmoedigen.
Het antwoord is nooit standaard. Het hangt af van wat jij wil, hoeveel je wil werken, hoe jij plant, welke keuzes je maakt en hoe je wilt werken. Daarom is hier geen one-size-fits-all antwoord voor, maar moeten we het in een gesprek persoonlijk doorrekenen.
Zodat we het niet mooier maken dan het is. Maar ook niet groter dan nodig.
Als je serieus wilt weten hoe het er voor jou uit kan zien, dan moeten we gewoon samen aan tafel. Dan kijken we eerlijk naar de cijfers, de mogelijkheden en de risico’s — zodat jij weet waar je ja of nee tegen zegt.
Zelfstandig, maar niet alleen
Zelfstandig werken betekent bij ons niet dat je er alleen voor staat. Je werkt nog steeds in een team, met gelijkgestemden. Met mensen die net zo met hun vak bezig zijn als jij. Je blijft onderdeel van een professionele omgeving waarin kennis wordt gedeeld, waarin je kunt sparren en waarin je samen groeit.
Dat maakt een groot verschil met “voor jezelf beginnen” zoals veel mensen dat voor zich zien.
Daarnaast zie ik vaak dat mensen denken dat zelfstandig werken automatisch meer werk betekent. Meer uren. Meer druk. Meer administratie. Maar zelfstandig werken is niet hetzelfde als een hele onderneming runnen. Je hoeft geen pand te huren. Geen volledige organisatie te dragen. Geen personeel aan te sturen. Het volledige fundament staat al.
Administratief is het super overzichtelijk ingericht. Je hebt je eigen verantwoordelijkheid, maar het is geen papierwinkel waar je avonden mee kwijt bent.
Veel spanning zit in het idee van ondernemen, niet in de praktijk ervan.
En misschien nog wel het belangrijkste: als kleine zelfstandige kun je vaak juist meer grip krijgen op je agenda. Je bepaalt zelf je indeling, je planning en je tempo. Dat kan – als je het goed organiseert – juist zorgen voor een betere werkprivébalans dan wanneer je vastzit in een standaard rooster.
Toekomstbestendigheid zit volgens mij niet in groter of meer. En ook niet in één vaste route die voor iedereen zou moeten werken.
Het zit in de ruimte die we creëren om te groeien — op een manier die veilig voelt.
Ben je nieuwsgierig hoe dit er voor jou uit zou kunnen zien?
Dan praten we verder. Gewoon eerlijk, met cijfers op tafel en alle vragen die daarbij horen.
Liefs Dagmar
De afgelopen twee jaar ben ik me steeds vaker dezelfde vraag gaan stellen: hoe houden we het kappersvak toekomstbestendig? Niet alleen voor salons, maar vooral voor de kappers zelf.
Kappers die goed zijn in hun vak. Die zich ontwikkelen. Die klanten opbouwen. Die zelfverzekerder worden. En die ergens onderweg op een punt komen waarop ze soms denken: is dit het nu? Niet omdat het niet goed is waar ze werken. Maar omdat ze voelen dat ze zelf veranderd zijn. Dat ze toe zijn aan een volgende stap.
Ik ben gaan kijken naar hoe ze het in andere landen aanpakken — in Amerika, Engeland, Australië. Niet omdat alles daar beter is, maar omdat zelfstandigheid daar veel vanzelfsprekender onderdeel is van een carrière. Het is geen abrupte sprong, maar een logische volgende stap.
In Nederland hoor ik dan vaak: “Maar dat doen we hier toch ook al?” En dat klopt ook. Stoelhuur bestaat hier zeker. Alleen merk ik in gesprekken dat veel kappers niet precies weten wat die stap inhoudt. Wat verandert er? Wat betekent het concreet? En juist in die onduidelijkheid zie ik een groot gat ontstaan tussen loondienst en volledig zelfstandig werken — een gat dat ervoor zorgt dat veel
kappers blijven twijfelen of die stap voor hen wel haalbaar is.
Dat gat is waar we het over moeten hebben, want het zit niet in talent of ambitie. In Nederland is het eigenlijk vrij zwart-wit. Je werkt in loondienst. Of je wordt volledig zelfstandig. Je eigen salon starten of een stoel gaan huren. Alleen in het diepe springen zonder zwemles te hebben gehad. Geen echte overgang waarin je rustig kunt groeien in verantwoordelijkheid en zelfstandigheid, terwijl je nog een basis hebt om op terug te vallen.
En precies daar ontstaat onzekerheid — niet over hun vak, maar over alles eromheen. Je moet ineens ondernemer zijn, zonder dat iemand je ooit echt heeft meegenomen in wat dat betekent.
Wat wij anders doen
Juist omdat die stap nu zo groot voelt, hebben wij ervoor gekozen om hem anders in te richten. Niet als een alles-of-niets beslissing, maar als een gefaseerde overgang.
Je start eerst zes maanden in dienst. Om te kijken of het klikt. Of de manier van werken bij je past en samen te onderzoeken hoe je het in wil richten. In die periode werk je verder aan vaktechniek, zelfvertrouwen en stabiliteit.
Daarna volgt er een periode van zes maanden waarin je als zelfstandige werkt. Met ondersteuning, niet als definitieve keuze, maar om te ervaren hoe het is om zelf verantwoordelijkheid te dragen voor je vrijheid, je agenda en je inkomen.
En als je merkt dat het toch niet bij je past, dan kun je gewoon terug. Zonder dat je alles verliest wat je hebt opgebouwd.
Eerlijk: ondernemen is niet voor iedereen. Maar you won’t know if you don’t try. Het doel is om een veilige overgang te creëren voor wie wél die volgende stap wil onderzoeken.
De vragen die dan altijd komen
Op het moment dat je nieuwsgierigheid gewekt wordt, komen ook de vragen.
Hoe zit het met belasting?
Wat moet ik precies betalen?
Hoe regel ik pensioen?
Wat als ik een mindere maand heb?
En hoeveel tijd kost ondernemen eigenlijk écht?
En dit zijn allemaal terechte vragen, die laten zien dat je verantwoordelijkheid voelt. Dat je niet alleen enthousiast bent, maar ook bewust nadenkt over wat er bij ondernemerschap komt kijken.
Laat je er alleen niet door ontmoedigen.
Het antwoord is nooit standaard. Het hangt af van wat jij wil, hoeveel je wil werken, hoe jij plant, welke keuzes je maakt en hoe je wilt werken. Daarom is hier geen one-size-fits-all antwoord voor, maar moeten we het in een gesprek persoonlijk doorrekenen.
Zodat we het niet mooier maken dan het is. Maar ook niet groter dan nodig.
Als je serieus wilt weten hoe het er voor jou uit kan zien, dan moeten we gewoon samen aan tafel. Dan kijken we eerlijk naar de cijfers, de mogelijkheden en de risico’s — zodat jij weet waar je ja of nee tegen zegt.
Zelfstandig, maar niet alleen
Zelfstandig werken betekent bij ons niet dat je er alleen voor staat. Je werkt nog steeds in een team, met gelijkgestemden. Met mensen die net zo met hun vak bezig zijn als jij. Je blijft onderdeel van een professionele omgeving waarin kennis wordt gedeeld, waarin je kunt sparren en waarin je samen groeit.
Dat maakt een groot verschil met “voor jezelf beginnen” zoals veel mensen dat voor zich zien.
Daarnaast zie ik vaak dat mensen denken dat zelfstandig werken automatisch meer werk betekent. Meer uren. Meer druk. Meer administratie. Maar zelfstandig werken is niet hetzelfde als een hele onderneming runnen. Je hoeft geen pand te huren. Geen volledige organisatie te dragen. Geen personeel aan te sturen. Het volledige fundament staat al.
Administratief is het super overzichtelijk ingericht. Je hebt je eigen verantwoordelijkheid, maar het is geen papierwinkel waar je avonden mee kwijt bent.
Veel spanning zit in het idee van ondernemen, niet in de praktijk ervan.
En misschien nog wel het belangrijkste: als kleine zelfstandige kun je vaak juist meer grip krijgen op je agenda. Je bepaalt zelf je indeling, je planning en je tempo. Dat kan – als je het goed organiseert – juist zorgen voor een betere werkprivébalans dan wanneer je vastzit in een standaard rooster.
Toekomstbestendigheid zit volgens mij niet in groter of meer. En ook niet in één vaste route die voor iedereen zou moeten werken.
Het zit in de ruimte die we creëren om te groeien — op een manier die veilig voelt.
Ben je nieuwsgierig hoe dit er voor jou uit zou kunnen zien?
Dan praten we verder. Gewoon eerlijk, met cijfers op tafel en alle vragen die daarbij horen.
Liefs Dagmar